Dit artikel is een vertaald artikel wat je hier kunt vinden. Waarom? Omdat deze artikelen super goed zijn geschreven + goede informatie geven. Ik begrijp dat het veel gemakkelijker is om het in Nederlands te lezen – dit is waarom ik deze artikelen speciaal voor jullie vertaal! Er zullen nog veel meer van dit soort vertaalde artikelen worden geplaatst.

Eetstoornissen

De term eetstoornis wordt steeds bekender en ik neem aan dat wanneer jij op deze site zit jij hier hoe dan ook mee in aanraking bent gekomen. Met het woord eetstoornis wordt niet alleen naar anorexia verwezen. Dit is vaak wat mensen denken. Een eetstoornis is een algemene term voor restrictie/restrictieve eetcyclus, boulimia, Orthorexia, anorexia atletica en anorexia nervosa.

De Diagnostische en Statische handleiding voor Mental Illness (DSM-IV, nu DSM5) onderscheid al deze verschillende soorten, maar neurologisch komen deze stoornissen overeen. Dit is daarom ook de reden waarom er bij een eetstoornis vaak meerdere verschillende fases voorkomen.

Het eetstoornisspectrum is een breedspectrum en ongeveer 1 derde van onze bevolking bevindt zich hierin. Het is een levenslange neurobiologische aandoening. Deze aandoeding heeft 2 fases: actief en remissie.

 Je kunt de toestand niet genezen zodra deze geactiveerd is. Je kunt wel een grote en permanente vermindering creëren.

Voor degenen die verbaasd zijn over het feit dat een derde van de bevolking deze conditie heeft verwijs ik deze door naar bron 1.

Het zijn door genetische bepaalde omstandigheden. De conditie kan slapen en wakker worden. De meest voorkomende trigger die deze ‘aandoening’ kan activeren is een dieet of een beperkte calorie inname. Ziekte, trauma en andere belangrijke bekende stressoren kunnen de conditie ook activeren.

De gemiddelde leeftijd voor de aanvang van deze conditie is ongeveer vanaf onze 11e levensjaar (2) en/of kieskeurigheid/maagdarmziekten in de kindertijd staan ook in verband met eetstoornissen (3).

De aspecten van restrictief eten: het gaat over het eten.

Veel mensen gaan ervan uit dat deze aandoening alleen maar over anorexia nervosa gaat. De meeste mensen hebben misverstanden over wat anorexia nervosa is.

Ik probeer deze conditie zo duidelijk en goed mogelijk te definiëren in 1 zin: Voedsel/eten wordt (verkeerd) geïdentificeerd als een bedreiging.

De amygdala, 1 van de emotionele centra in de hersenen die verband houdt met de identificatie van bedreiging en angstrespons, lijkt een afwijking te hebben bij degenen met deze aandoening (samen met bijbehorende hersenstructuren). Dit volgens het gepubliceerde onderzoek van Walter Kaye, Janice Russell en hun collega’s. 

Onze favoriete reactie op elke bedreiging is vermijding.

Dit is natuurlijk een handig overlevingsrespons wanneer de bedreiging geldig is. Bijvoorbeeld wanneer er een roofdier in de buurt beweegt. Maar wanneer het voedsel een bedreiging vormt is de persoon in kwestie met 2 monsters aan het vechten:

  1. De overtuiging dat voedsel een bedreiging is -dit is onzin voor de bewuste geest
  2. Het is onmogelijk om voedsel inname volledig te vermijden omdat we moeten eten om te leven.

Omdat bang zijn voor voedsel verwarrend is voor onze bewuste geest gaat de persoon in kwestie opzoek naar bevestiging in zijn omgeving waarom voedsel een bedreiging is geworden. In de wereld van vandaag is de meest voorkomende verklaring dat het voedsel hun vet of ongezond maakt. Een paar honderd jaar geleden was de meest voorkomende verklaring dat restrictie van voeding alleen herstellend was voor het ongedwongen lichaam, dat spiritualiteit en transcendentie en de nabijheid van God de vermijding van voedsel vereiste.

Het feit dat onze maatschappij is gefocust op een specifiek lichaamsbeeld betekent dat meer individuelen met deze genetische aandoening de kans hebben om een eetstoornis te ontwikkelen. Dit doordat zij restrictie leggen op voeding omdat ze opzoek zijn naar acceptatie van de maatschappij. Op het moment dat ze erachter komen dat voeding een vijand is geworden komen ze erachter dat er een soort van toneelstuk gaande is in hun eigen hoofd.

De meesten onder ons met een actieve eetstoornis maken niet echt de verbinding tussen fysiologische reacties die zij ervaren rondom voeding, de dwangmatigheid en handelingen die voortkomen uit dat ongemak.

Wanneer de amygdala informatie uit onze zintuigen ontvangt over een mogelijke bedreiging in de buurt, genereerd deze een grote schaal van fysiologische reacties. Deze kunnen als onaangenaam samengevat worden. Deze reacties zorgen ervoor dat wij onszelf verwijderen van de gebeurtenis die is geïdentificeerd als een bedreiging.

Dus wat dan over eten? Wat gebeurd wanneer jij jezelf continu van eten moet afhouden?

Jezelf uithongeren wordt sterker dan het feit dat jij in leven wilt blijven.

Anorexia Nervosa

Dit is denk ik wel 1 van de meest bekendste soort in het spectrum van eetstoornissen. Anorexia nervosa is het beperken van de inname van voedsel. De cliënt eet nog steeds en is extreem hongerig maar zorgt ervoor dat er zoveel afleiding en dwang mogelijk is om het voedsel dat ze moeten innemen te minimaliseren. Ook creëert eten een grote angstrespons. En wanneer ik zeg dat het een afleiding creëert is dit niet een keuze maar een dwang die word gedreven door het extreme fysieke en emotionele ongemak dat eten voor diegene oplevert.

Dwangmatige beperking

Dwangmatige beperking maakt ernaar dat de cliënt wacht totdat de honger fysiek niet meer te houden is. De cliënt kan rituelen bedenken/ontwikkelen zodat de honger minder snel voorkomt of er mee om kan worden gegaan zodat zij de angstrespons die opkomt wanneer er wordt gegeten te verlichten. Deze cyclus gaat vaak over in Boulimia nervosa waar de cliënt het angstrespons na reactief eten moet verlichten met compenserende beperkende handelingen (laxeermiddelen, overgeven etc.)

Nogmaals: weinig patiënten ervaren slechts 1 eetstoornis. De 1 heeft er meerdere of veranderd van tijd tot tijd naar een ander facet. Sommigen hebben er 2 of meerdere.

Orthorexia Nervosa

Is een eetstoornis waarbij iemand lijdt aan een preoccupatie, of zelfs obsessie voor gezond eten. Orthorexia nervosa is niet opgenomen in de DSM-5 als erkend ziektebeeld. Bij Orthorexia is er sprake van een intensieve dwangmatigheid, het binden aan een bepaalde voedingswijze. Het denken en gedrag past zich hieraan aan. Kenmerkend voor Orthorexia is dat de kwaliteit van het eten gezien wordt als kwaliteit van het leven. Vaak mijdt de persoon bepaalde soorten voedsel. Hierdoor kan de persoon te weinig en onvoldoende gevarieerd eten. In sommige gevallen kan het obsessieve gedrag ook tot problemen in de sociale omgang leiden. (wikipedia)

Anorexia atletica

Kenmerkt zich doordat de patiënt extra calorieën verbrandt door lichamelijke inspanningen, maar daarbij normaal of zelfs gematigd blijft eten. Hierdoor worden de extra verbrande calorieën niet of te weinig aangevuld en blijft de patiënt afvallen. Hierdoor kan ondergewicht ontstaan. Wanneer de patiënt regelmatig eetbuien heeft en dit compenseert door overmatig vaak en extreem intensief te sporten of lichamelijk te bewegen, kan er worden gesproken van boulimia athletica. (wikipedia)

Functionele hypothalamische amenorroe is een synoniem voor wat de vrouwelijke atleet triade wordt genoemd: onvoldoende en onjuiste energie-inname gecombineerd met amenorroe of oligomenorroe (afwezige of onregelmatige menstruatie) en verminderde botdichtheid. Het is het resultaat van anorexia atletica. Daarom gelden dezelfde herstel richtlijnen voor deze aandoening.

Velen van jullie zijn vast al veteranen. Misschien hebben jullie al meerdere keren geprobeerd om te herstellen. Misschien zelfstandig, misschien met professionele hulp. De reden dat jij op deze post hebt geklikt is doordat jij al van horen zeggen hebt gehoord dat jij veel voeding nodig hebt om je eetstoornis te kunnen onderdrukken en om weer gezond te worden zodat de eetstoornis je leven niet meer domineert.

Belangrijke medische disclaimer

Vergeet niet dat het belangrijk is om medische hulp in te schakelen bij het herstellen/overwinnen/onderdrukken van een eetstoornis. Zorg ervoor dat jij regelmatig wordt gecontroleerd door een medische professional (botdichtheid, bloedtesten en hartslag/bloedruk).

Als je 1000 of minder calorieën per dag hebt binnengekregen, je laxeertabletten hebt gebruikt of jezelf hebt laten overgeven moet je de calorie hoeveelheden voor het herstellen voor jouw leeftijd, lengte en geslacht verhogen. Dit vergt kracht. Ik raad je aan om kleine stappen te zetten van rond de 200-250 calorieën om de 2 tot 3 dagen tot je bij de 2000 per dag komt. Vanaf dat stadium kun je doorstappen naar de 2500-3000 calorieën per dag (afhankelijk van je leeftijd, geslacht en lengte). Houd er rekening mee dat wanneer jij rustig opbouwt en je inname langzaamaan verhoogt je minder kans krijgt op het refeeding syndroom.

Omdat de elektrolytbalansen helemaal in de war zijn bij ondervoeding kan het dat wanneer de inname naar een normaal niveau wordt gebracht er medische risico’s aan verbonden zijn. Het refeeding syndroom is een levensbedreigende maar een volledig behandelbare aandoeding tijdens de eerste fase van herstel. Dit alleen wanneer er een goede medische begeleiding plaatsvindt.

Wanneer je tijdens de vroege fase van herstel duizeligheid, licht gevoel, koortsachtig, braken, ernstige zwelling van handen of voeten, koude rillingen en zweetaanvallen ervaart; zoek dan zo snel mogelijk professionele medische hulp!

Vergeet niet dat; hoe op medische basiskennis gebaseerd ik mijn artikelen ook probeer te schrijven en ik de artikelen die ik vind en vertaal dit ook proberen te doen, het geen écht medisch advies is en het kan dus ook niet zo beschouwd en gebruikt worden. Bij het herstellen van een eetstoornis is het gewoon nodig om goed in de gaten te worden gehouden door een arts.

2500-3000 calorieën per dag. Echt waar!

Het is verreweg 1 van de meeste vragen die mijn klanten aan mij vragen en mijn mailbox puilt uit: ‘heb ik dan werkelijk zoveel calorieën nodig om te herstellen?’ Het snelle antwoord is dan altijd: ‘ja, dat heb je’. Maar eerlijk gezegd is het ook een nee. De richtlijn van 2500-3000 calorieën is vaak het minimum voor iemand die zichzelf heeft uitgehongerd en zijn of haar lichaam te kort heeft gedaan. Deze calorie inname zal alleen het progressieve uitputten van energie doen stoppen. Dit is nog maar het begin.

De reden dat er zoveel naar wordt gevraagd is begrijpelijk. Er wordt vaak aangenomen dat het invloed op het herstel heeft hoelang jij je jezelf uithongert en je ondergewicht hebt. Ook wordt overcompensatie en de hoeveelheid beweging in combinatie met eetbuien nog vaak onderschat.

Waarschijnlijk weten de meesten van jullie dat de BMI voor de klinische lat voor actieve anorexia 17,5 of minder is. Dit is echter misleidend. Ook al is de richtlijn voor een gezond BMI tussen 18,5 en de 25, dit betekent niet dat het individuele gewicht in dit bereik ligt. We hebben allemaal een specifiek optimaal gewicht.

Ik verklaar het vaak op deze manier:

Als er 2 vrouwen zijn met dezelfde lengte, de ene heeft een natuurlijk gezond BMI van 30 en de andere een natuurlijk BMI van 23. Dit is wat er bij beiden gebeurd wanneer zij hun calorie inname beperken:

  • De vrouw met een BMI van 30 daalt naar 23. Technisch gezien is dit nog steeds een gezond gewichtsbereik en ontvangt zij complimenten voor haar dieetpogingen.
  • De vrouw met een BMI van 23 daalt naar een BMI van 17 en haar omgeving gaat zich zorgen maken.

Welke van de 2 vrouwen heeft een actieve eetstoornis? Dit hebben ze beide.

In feite is de vrouw die nu een BMI van 23 heeft meer uitgeput dan de vrouw met een BMI van 17. Helaas zal de vrouw met een BMI van 17 eerder professionele hulp krijgen om haar eetstoornis te vechten dan de vrouw met een BMI van 23.

Hieronder staan de richtlijnen wanneer 2500 calorieën van toepassing is als MINIMALE dagelijkse inname bij herstel:

  • Je bent een 25+ jaar oude vrouw tussen 152 tot 173 cm en de reguliere menstruatiecyclus is gestopt en/of je hebt andere symptomen van ondervoeding zoals: (bijna) altijd koud, vermoeidheid, wazig in je hoofd, haaruitval, broze nagels, doffe huid

En/of je hebt slechts een paar maanden ondergewicht/bent op dieet, dan zijn deze richtlijnen ook van toepassing.

Hier zijn richtlijnen voor wanneer 3000 calorieën van toepassing zijn als een MINIMALE dagelijkse inname voor herstel:

  • Je bent een vrouw van onder de 25 jaar tussen de 152 tot de 173 of ouder dan 25 jaar tussen de 162,5 en de 183 cm.
  • De reguliere menstruatie is gestopt en/of
  • Je hebt andere symptomen van ondervoeding zoals: gevoel koude, vermoeidheid, wazig in hoofd, haaruitval, broze nagels, doffe huid en/of
  • Zelfs wanneer je slechts een paar maandenlang ondergewicht/op dieet bent zijn deze richtlijnen van toepassing

Hieronder de richtlijnen voor wanneer 3500 calorieën van toepassing zijn als een MINIMALE dagelijkse inname:

  • Je bent een man jonger dan 25 jaar en tussen de 162,5 en 183 cm of een vrouw met jonge kinderen of een gelijkwaardig onvermijdelijk niveau van activiteit
  • De reguliere menstruatiecyclus is gestopt en/of
  • Je hebt andere symptomen van ondervoeding zoals: gevoel van koude, vermoeidheid, wazig in het hoofd, haaruitval, broze nagels, doffe huid en/of
  • Zelfs bij slechts een paar maandenlang ondergewicht/dieet zijn deze richtlijnen van toepassing.

Uitzonderingen

Wanneer je langer bent dan de bovengenoemde richtlijnen voeg dan 200 calorieën toe aan de overeenkomende symptomen, leeftijd en geslacht. Wanneer je kleiner bent dan de bovengenoemde richtlijnen mag je 200 calorieën minder eten dan wat er voor je leeftijd en geslacht wordt voorgesteld. Dit zijn wel minimale richtlijnen. Iedereen zal meer eten dan wat je nodig hebt, en waarschijnlijk verwacht wat je nodig hebt om werkelijk te herstellen.

Iedereen zal in herstel training, sporten en alle andere activiteiten op stop moeten zetten. Dit omdat alle voeding en energie die erbinnen komt moet worden gebruikt om te herstellen en je lichaam weer op orde te krijgen.

En wat nu als mijn gewicht ‘hersteld’ is?

Veel mensen hebben hun gewicht ‘hersteld’ door te tussen de 1800-2200 calorieën per dag te eten – in plaats van het voorgestelde minimum wat in dit artikel staat.

Velen voelen zich nog extreem hongerig, lijden aan erg energietekorten (kou, moe, broze nagels, onregelmatige/afwezige menstruatiecyclus etc.) en blijven met beperkingen op het gebied van voeding leven.

Het antwoord? Je voelt het al aankomen; start met het eten na de minimale richtlijnen (en wanneer je honger hebt) totdat de gewichtsherstelling stopt (ja dat doet het echt), de symptomen van uitputting, weinig energie verdwijnen en de menstruatie weer opgang komt (indien van toepassing).

Het is mogelijk om op een calorie inname van 1600-2200 per dag aan te komen aangezien de stofwisseling onderdrukt is. Hierover komt nog een apart artikel.

Het lichaam benaderd herstel op de volgende manier

  1. Je lichaam onderdrukt alles en gebruikt de energie om de achterstand van innerlijke/cellulaire te repareren (waterretentie als gevolg) en de rest gaat naar vetopslag (vaak nog niet evenredig zodat de vitale organen als eerste worden geïsoleerd)
  2. Je lichaam neemt aan dat er nu regelmatig eten binnen komt en gaat nu oplossingen voor de lange termijn zoeken om je botdichtheid, metabolisme en de biologische functies te reageren.
  3. Aangenomen dat er nu al helemaal voldoende energie binnenkomt op dagelijks termijn wordt het neuro-endocrine systeem weer normaal en zal de metabolische snelheid ook weer ‘normaal’ worden.

Het is heel gemakkelijk om vast komen te zitten in de eerste 2 fases van herstel. De natuurlijke neiging is dat wanneer jij op een BMI van 20 zit je bent hersteld. Wanneer je dan weer calorieën gaat beperken omdat je dan wilt voorkomen dat je enorm wordt.

Ik begrijp die neiging. Maar wanneer die neiging voortvloeit uit een eetstoornisangst is het een valse.

Herstellen is niet het tegenovergestelde van diëten. Met een dieet zorg je voor een calorietekort zodat je lichaam energie haalt uit vet, bot, spieren en organen. Maar met herstellen moet je je lichaam niet alleen energie geven om daadwerkelijk energie te krijgen, je moet energie geven om vetweefsel aan te vullen en fysiologische schade te voorkomen.

Wanneer je de minimale hoeveelheid calorieën elke dag betrouwbaar eet, zal je niet in een herstelde toestand komen en zal je merken dat je snel terugvalt naar beperken van eten, boulimia of anorexia atletica.

Je kunt de minimale richtlijnen altijd aanpassen in je herstel.

Wanneer je al ‘gewicht hersteld’ bent, dus je hebt je streefgewicht gehaald maar je hebt je menstruatie nog niet terug zal je je calorieën moeten ophogen. Je zal niet blijven aankomen en aankomen. Je hebt gewoon meer calorieën nodig om het neuro-endocrine systeem en het metabolische tempo te normaliseren.

Zodra je het ideale gewicht voor jouw lichaam hebt bereikt wordt de stofwisseling genormaliseerd. Dit betekent dat de extra energie die jij hebt ingenomen om gewicht aan te komen en te herstellen nu ook naar de gebruikelijke dagelijkse functies gaan.

De feiten

Ik verwacht dat veel van jullie de populaire mediaverhalen hebben gezien en gelezen dat wij allemaal maar 1 derde van het aantal calorieën wat wij dagelijks eten nodig hebben en dat we daardoor allemaal overgewicht creëren/ ongezond zijn.

We liegen over wat we eten

Het feit is dat alle gezondheidsonderzoeken rapporteren dat volwassen vrouwen gemiddeld iets minder dan 2000 calorieën per dag binnen krijgen en mannen ongeveer 2500.

Echter, als we de inname bij de laboratoriuminstellingen meten zien we dat we ongeveer een kwart tot een derde meer eten dan de enquêtes suggereren.

Het meten van de voedingsinname door middel van zelfrapportage speelt al een decennia een rol in de onderzoeken naar onze voedingsinname. Onlangs is een onderzoek gecontroleerd met de dubbel gelabeld water methode. Deze methode kan dienen als referentie en als bevestiging van de nauwkeurigheid van de onderzoeken waar de zelf gerapporteerde energie inname werd gebruikt. Er zijn bij 9 recente studies dergelijke vergelijkingen gemaakt en hierbij werd vastgesteld dat er een aanzienlijke onnauwkeurigheid werd gedocumenteerd bij de zelfrapporten van de energie inname. De gerapporteerde inname heeft de neiging om lager te zijn dan de werkelijke inname, hiermee wordt er dus gezegd dat de persoon in kwestie vaak onderschat wat hij/zij binnenkrijgt. Omdat de mate van onderrapportage toeneemt bij inname wordt er gespeculeerd dat individuen de neiging hebben om alleen de hoeveelheid inname te melden die dichter bij de waargenomen normen ligt dan bij de daadwerkelijke inname. (5) Sociale wenselijkheid en sociale goedkeuring veroordelen de energie inname schattingen van gestructureerde vragenlijsten op een manier die verschilt per educatieve status (6)

De zelf gerapporteerde, 7 en 14 dagen onderzoeken, staan bekend om het feit dat er onder gerapporteerd wordt (dus niet alles wat er wordt gegeten wordt opgeschreven) en veel onderzoekers zullen dus ook de proefpersonen classificeren als mislukt.

Beiden 7 dagen of 14 dagen zelfrapporten onderzoeken staan ​​bekend als onder gerapporteerd. Veel onderzoekers zullen proefpersonen in hokjes plaatsen zoals; mislukte diëten, zwaarlijvig, gemiddeld gewicht enz. Dit zal waarschijnlijk de geldigheid van de proefgegevens aantasten en hierdoor een vooroordeel creëren als dat; obese personen meer vatbaar zijn voor het onder rapporteren van voedselinname-een vooroordeel die niet in het klinische proefonderzoek staat. En dat vooroordeel slaat niet op de andere geldige invloeden, zoals sociale wenselijkheid en goedkeuring van omgeving, aan te pakken. Dit zijn sterke motieven voor de onderrapportage van voedselintake, zoals in 2002 door JR Hebert en collega’s werd gemarkeerd.

De onderrapportage voor zowel mannen als vrouwen kan variëren van 2% tot 58%. In het enige onderzoek waar twee groepen vrouwen werden geïdentificeerd als niet beperkende als het gaat om voedselinname of het wel beperken van voedselinname. Allen waren gewicht stabiel, de niet-beperkende groep aten gemiddeld 2400 kcal/ dag en de beperkende groep at 2000 kcal/ dag. 7 Weliswaar is dit een klein onderzoek, maar ik gebruik het omdat het tenminste een niet beperkende groep bevat.

Als we de studies door JR Hebert en zijn collega’s beoordelen, dan eten mensen gemiddeld 25% meer dan ze denken dat ze doen (of rapporteren dat ze dat doen). Zoals de meeste volwassen vrouwen zeggen dat een kleine 2000 kcal/ dag eten, eten ze eigenlijk gemiddeld 2500 kcal/ dag om hun gezondheid en gewicht te behouden.

Maar het feit dat we veel meer eten dan we zeggen dat we dat doen, heeft geen verband met ‘obesitas’. Het is slechts wetenschappelijk gecorreleerd door het feit dat onze daadwerkelijke inname een stabiel optimaal gewicht behoudt.

Onder de 25 jaar?

Ik wil graag nog even delen dat de studies die identificeren wat tieners en jongvolwassenen, er een groot verschil is wat zij echt nodig hebben als het gaat om een totale energie inname wat zij verbruiken en consumeren, plus dat het verschilt als je kijkt naar man/vrouw.

In de zelf rapportages (deze vormen de basis van de calorie richtlijnen) over de gehele wereld, word duidelijk dat vrouwen tussen de 12-25 rapporteren dat zij 2000 calorieën per dag eten. Mannen van dezelfde leeftijd rapporteren dat zij rond de 2800 calorieën op een doorgaande dag eten.

Aangezien het ontwikkelingsproces in die leeftijdscategorie verschillend is voor beide geslachten maar toch als gelijkwaardig kan worden gezien, kun je jezelf afvragen hoe het komt dat in de vrouwelijke rapporten zij voorstellen dat ze precies consumeren wat volwassen vrouwen zeggen dat zij consumeren, waar mannen in elk geval aangeven dat ze 300 calorieën meer per dag consumeren dan wat hun volwassen tegenhangers zeggen dat ze consumeren?

Nog meer zorgwekkend is dat er geen dubbele gelabelde waterproeven zijn die specifiek identificeren wat in gewicht stabiele, niet-beperkend qua eten, vrouwelijke adolescenten en jongvolwassen vrouwen daadwerkelijk verbruiken. Daarom vindt je aanbevelingen dat tienermeisjes 2000 calorieën per dag eten, simpelweg omdat zelfrapporten en enquêtes suggereren dat dat is wat ze eten.

 De verschrikkelijke waarheid is dat meer dan de helft van de tienermeisjes niet genoeg eten voor gezondheid, energie en kracht. Ze eten niet genoeg om zich op hun best te voelen. Maar het is de lagere 25 procent van de meiden – de hongerige 1 vierde – die het grootste risico lopen.. . “8

Vanwege deze kloof in gegevens moeten we hierbuiten gaan. Dit doen we met behulp van vergelijkende gegevens te kijken naar ontwikkelende en volwassen mannen om te concluderen dat de werkelijke calorie-innameverschillen tussen zelfrapporten/ enquêtes en werkelijke inname suggereren dat vrouwen onder de 25 jaar eigenlijk ergens tussen 2800 tot 3100 calorieën per dag consumeren om gezondheid en gewicht te behouden.

Dat suggereert dat vrouwen onder de 25 jaar (die hun calorie inname niet beperken) zich gedwongen voelen om hun daadwerkelijke inname van bijna 30% te melden en dat waarschijnlijk een zeer groot deel van de vrouwen onder de 25 jaar inderdaad zichzelf beperken. Sommige vrouwen consumeren 30% minder dan wat nodig zou zijn om hun gezondheid en ontwikkeling te handhaven.

Wat eten we eigenlijk?

Zoals je kunt lezen is het moeilijk om er tegenwoordig achter te komen wie het ‘goed’ doet en wie de gemiddelde eten vertegenwoordigd, en wie de zichzelf beperkende eter vertegenwoordigd.

Hieronder de feiten die wij tot nu toe kunnen verzamelen:

Volwassen vrouwen (25 jaar oud) eten niet alleen 2000 calorieën per dag. Volwassen mannen (25 jaar oud) eten niet alleen 2500 calorieën per dag.

Alle richtlijnen voor calorie-inname die je in de wereld ziet, zijn gebaseerd op zelfrapportage en nationale enquêtes.

De onderzoeken zijn allemaal onnauwkeurig gebleken wanneer dubbelgemeten watermethoden in laboratoriuminstellingen werden toegepast. In feite lijken zelfrapportages de werkelijke inname te onderschatten tussen de 25 en 30%.

Het is echter belangrijk om in gedachten te houden dat een subgroep van een populatie deze vragen nooit beantwoordt door hun daadwerkelijke voedselinname te onderschatten:

“Veel mensen met een eetstoornis overschatten hoeveel zij hebben gegeten en hoeveel calorieën of vetgrammen ze hebben ingenomen, evenals de omvang van de verwachte gewichtstoename.” 9

Raad eens wat dit betekent voor herstellingsrichtlijnen?

Voor degenen die herstellen, wordt gevraagd om te eten wat de werkelijke niet-beperkende personen eten in de ‘echte wereld’, niet wat ze zeggen dat ze eten.

Je gaat het herstel in door ervoor te zorgen dat je de inname niet beperkt, en dat blijft voor de rest van je leven. Zodra je een periode van extreme honger zal ervaren, ver boven de minimumrichtlijnen hierboven, is dat specifiek omdat je gewicht moet aankomen om te kunnen herstellen en niet te vergeten; je lichaam weer te herstellen. Jouw extreme honger zal niet verder gaan dan jouw herstelpoging. Maar de inname niet beperken is iets wat je voor de rest van je leven doet.


 

1. Shisslak, Catherine M., Marjorie Crago, and Linda S. Estes. “The spectrum of eating disturbances.” International Journal of Eating Disorders 18, no. 3 (1995): 209-219.

2. Bryant-Waugh, R., J. Knibbs, A. Fosson, Z. Kaminski, and B. Lask. “Long term follow up of patients with early onset anorexia nervosa.” Archives of Disease in Childhood 63, no. 1 (1988): 5-9.

3. Jacobi, Corinna, W. Stewart Agras, Susan Bryson, and Lawrence D. Hammer. “Behavioral validation, precursors, and concomitants of picky eating in childhood.” Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry 42, no. 1 (2003): 76-84.

4. Statistics Canada Canadian Community Healthy Survey 2004; NHANES 1999-2000; National Diet and Nutrition Survey UK 2009

5. Schoeller, Dale A. “The energy balance equation: looking back and looking forward are two very different views.” Nutrition reviews 67, no. 5 (2009): 249-254.

6.  Hebert, James R., Cara B. Ebbeling, Charles E. Matthews, Thomas G. Hurley, M. A. Yunsheng, Susan Druker, and Lynn Clemow. “Systematic errors in middle-aged women’s estimates of energy intake: comparing three self-report measures to total energy expenditure from doubly labeled water.” Annals of epidemiology 12, no. 8 (2002): 577-586.

7. Tuschl, Reinhard J., Petra Platte, Reinhold G. Laessle, Willibald Stichler, and Karl-Martin Pirke. “Energy expenditure and everyday eating behavior in healthy young women.” The American journal of clinical nutrition 52, no. 1 (1990): 81-86.

8. Berg, Francie M. Afraid to eat: Children and teens in weight crisis. Healthy Weight Journal, 1997.

9. Thompson, Ron A., and Roberta Trattner Sherman. Eating disorders in sport. Routledge, 2011.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *